توضیح در مورد دامین

توضیح در مورد دامین دامنه نام منحصر بفردی است که برای شناسایی سايت اینترنتی مورد استفاده قرار می‌گیرد، و از يک يا چند قسمت تشکيل شده است که با نقطه (دات) از هم جدا شده‌اند. که قسمت اول ماهیت آدرس 'www' قسمت دوم نام دامنه (Domain Name) به قسمت سوم پسوند موضوعی یا جی تی ال دی (Generic) و به قسمت آخر پسوند کشوری یا محلی یا سی تی ال دی (Country) می‌گویند، نام دامنه همان نام سايت است (مانند sitesaz) و پسوند دامنه شما بيانگر نوع سايت شما خواهد بود (مانند ir). گاه در مورد دامنه‌های جهانی (چی تی ال دی ، این با حرف G به معنی Global) این ترتیب معکوس می‌شود یعنی سی تی ال دی قبل از جی تی ال تی می‌آید مانند ru.com که برای روسیه مورد استفاده قرار می‌گیرد.
تعدادی از اين تی ال دی ها (top-level domains) یا پسوندهای پراستفاده: پسوند com. برای سایت‌های تجاری و عمومی پسوند net. برای شبکه‌ها پسوند org. برای سازمان‌ها و ارگان‌ها پسوند info. بانک های اطلاعاتی پسوند name. نام شخص پسوند mobi. برای موبایل و دستگاه‌های همراه پسوند biz. تجارت پسوند travel. مسافرت پسوند gov. برای سایت‌های دولتی (فقط آمریکایی)	پسوند edu. برای موسسات آموزشی (فقط آمریکایی) پسوند asia. آسیا پسوند coop. تعاونی ها پسوند museum. موزه ها پسوند int. بین الملل پسوند jobs. شغل پسوند eu. اروپا پسوند tel. تلفن ها
پسوندهای ملی هریک از کشورهای جهان دارای یک یا چند پسوند ملی هستند که برای سایت‌های منصوب به آن کشور استفاده می‌شوند. پسوندهای اینترنتی ایران ir و یا ir.ایران است. برای مثال، سایت‌ سایت ساز از پسوند ir در پسوند نام دامنه خود استفاده می‌کنند: sitesaz.ir
پسوندهای دامنه‌های اینترنتی عام .name   .mobi   .gov   .edu   .cat   .jobs   .travel   .coop   .int .asia   .museum   .aero   .mil   .info   .biz   .org   .net   .com
پسوندهای دامنه‌های اینترنتی کشورهای جهان فعال : ‏ .ac ‏ .ad ‏ .ae ‏ .af ‏ .ag ‏ .ai ‏ .al ‏ .am ‏ .an ‏ .ao ‏ .aq ‏ .ar ‏ .as ‏ .at ‏ .au ‏ .aw ‏ .ax .az ‏ .ba ‏ .bb ‏ .bd ‏ .be ‏ .bf ‏ .bg ‏ .bh ‏ .bi ‏ .bj ‏ .bm ‏ .bn ‏ .bo ‏ .br ‏ .bs ‏ .bt ‏ .bw ‏ .by ‏ .bz ‏ .ca ‏ .cc ‏ .cd ‏ .cf ‏ .cg ‏ .ch ‏ .ci ‏ .ck ‏ .cl ‏ .cm ‏ .cn ‏ .co ‏ .cr ‏ .cu ‏ .cv ‏ .cx ‏ .cy ‏ .cz ‏ .de ‏ .dj ‏ .dk ‏ .dm ‏ .do ‏ .dz ‏ .ec ‏ .ee ‏ .eg ‏ .er ‏ .es ‏ .et ‏ .eu ‏ .fi ‏ .fj ‏ .fk ‏ .fm ‏ .fo ‏ .fr ‏ .ga ‏ .gd ‏ .ge ‏ .gf ‏ .gg ‏ .gh ‏ .gi ‏ .gl ‏ .gm ‏ .gn ‏ .gp ‏ .gq ‏ .gr ‏ .gs ‏ .gt ‏ .gu ‏ .gw ‏ .gy ‏ .hk ‏ .hm ‏ .hn ‏ .hr ‏ .ht ‏ .hu ‏ .id ‏ .ie ‏ .il ‏ .im ‏ .in ‏ .io ‏ .ir ‏ .is ‏ .iq ‏ .it ‏ .je ‏ .jm ‏ .jo ‏ .jp ‏ .ke ‏ .kg ‏ .kh ‏ .ki ‏ .km ‏ .kn ‏ .kr ‏ .kw ‏ .ky ‏ .kz ‏ .la ‏ .lb ‏ .lc ‏ .li ‏ .lk ‏ .lr ‏ .ls ‏ .lt ‏ .lu ‏ .lv ‏ .ly ‏ .ma ‏ .mc ‏ .md ‏ .me ‏ .mg ‏ .mh ‏ .mk ‏ .ml ‏ .mm ‏ .mn ‏ .mo ‏ .mp ‏ .mq ‏ .mr ‏ .ms ‏ .mt ‏ .mu ‏ .mv ‏ .mw ‏ .mx ‏ .my ‏ .mz ‏ .na ‏ .nc ‏ .ne ‏ .nf ‏ .ng ‏ .ni ‏ .nl ‏ .no ‏ .np ‏ .nr ‏ .nu ‏ .nz ‏ .om ‏ .pa ‏ .pe ‏ .pf ‏ .pg ‏ .ph ‏ .pk ‏ .pl ‏ .pm ‏ .pn ‏ .pr ‏ .ps ‏ .pt ‏ .pw ‏ .py ‏ .qa ‏ .re ‏ .ro .rs ‏ .ru ‏ .rw ‏ .sa ‏ .sb ‏ .sc ‏ .sd ‏ .se ‏ .sg ‏ .sh ‏ .si ‏ .sk ‏ .sl ‏ .sm ‏ .sn ‏ .sr ‏ .st ‏ ‏ .sv ‏ .sy ‏ .sz ‏ .tc ‏ .td ‏ .tf ‏ .tg ‏ .th ‏ .tj ‏ .tk ‏ .tl ‏ .tm ‏ .tn ‏ .to ‏ .tr ‏ .tt ‏ .tv ‏ .tw ‏ .tz ‏ .ua ‏ .ug ‏ .uk ‏ .us ‏ .uy ‏ .uz ‏ .va ‏ .vc ‏ .ve ‏ .vg ‏ .vi ‏ .vn ‏ .vu ‏ .wf ‏ .ws ‏ .ye ‏ .yt ‏ .yu ‏ .za ‏ .zm ‏ .zw

از این پس “Gmail ” را آفلاین بخوانید !

از این پس “Gmail ” را آفلاین بخوانید !

شرکت گوگل اعلام کرد که قابلیت مرور آفلاین را در صندوق پست الکترونیکی “جیمیل ” (Gmail) فعال کرده است.
طبق اعلام این شرکت این قابلیت به خاطر تقاضای زیاد کاربران به جیمیل اضافه شده و کاربران از امروز می‌توانند از جیمیل آفلاین لذت ببرند.
با این قابلیت شما می‌توانید به راحتی به مدیریت و یا خواندن ایمیل‌های خود بپردازید بدون آنکه نیازی به اتصال به اینترنت داشته باشید.
با اضافه‌شدن این گزینه، صندوق پست الکترونیکی جیمیل شرکت گوگل هر چه بیشتر به قابلیت یک برنامه رومیزی و در دسترس نزدیک شده و زنگ هشدار را برای برنامه پست الکترونیکی مایکروسافت یعنی “اوت‌لوک ” به صدادر می‌آورد.
برای استفاده از این قابلیت شما دو گزینه پیش‌رو دارید:
یا باید سیستم عامل گوگل کروم داشته باشید و یا در غیر این صورت از سایت ابزار گوگل به نام gears.google.com پلاگین مخصوص را برای مرورگر فایرفاکس و اینترنت اکسپلورر دانلود و نصب نمایید.
بعد از این کار گزینه “Offline Gmail ” را در تنظیمات زبانه (Tab) آزمایشگاه (Lab) فعال کرده و پس از آن هنگامی که شما دوباره وارد جیمیل شوید گزینه آفلاین را در گوشه سمت راست صفحه جیمیل خود مشاهده خواهید کرد.
شایان ذکر است شما می‌توانید در زبانه (Tab) آزمایشگاه گوگل همیشه به پروژه‌های آینده گوگل دسترسی پیدا کنید.

ايجاد يك سايت وب

ايجاد يك سايت وب

نگاه كردن به ورقهاي وب ديگران چه لذتي دارد؟ ويندوز 98 همه آنچه را كه براي ساختن و به اينترنت فرستادن ورقهاي وب خود شما لازم است در اختيارتان قرار مي دهد. در تمرينات زير شما مي آموزيد كه چگونه مي توانيد با طراحي ورقهاي وب شخصي خود مشهور شويد.
توجه : البته شما با خواندن چند صفحه از يك كتاب نمي توانيد همه آنچه را كه براي ساختن ورقهاي وب جذاب لازم است فراگيريد. اما اين مرور سريع مي تواند نحوه كار را به شما نشان دهد. اگر مي خواهيد در اين زمينه بيشتر تحقيق كنيد مي توانيد با مراجعه به سايت وب انتشارات IDG Books كتابهاي بيشتري در اين زمينه پيدا كنيد. آدرس اين سايت به صورت زير است:
http://www.idgbooks.com
تمرين 13 : كار با برنامه Frontpad
برنامه Frontpad يك ابزار طراحي ورقهاي وب است كه مجاناً در ويندوز 98 قرار داده است. در اين تمرين شما با نحوه ساختن سريع يك ورق وب از طريق يكي از ويزاردهاي اين برنامه آشنا خواهيد شد (ويزاردها ) در واقع برنامه هايي در دل برنامه اي ديگر هستند كه كار مورد نظر را به طور اتوماتيك انجام مي دهند) . يا ساختن يك ورق وب شما مي توانيد از برنامه Frontpad براي تغيير دادن اين ورق و تبديل آن به صورت مورد نظر خود استفاده كنيد.

  تمرين 13 : كار با برنامه Frontpad

برنامه Frontpad يك ابزار طراحي ورقهاي وب است كه مجاناً در ويندوز 98 قرار داده است. در اين تمرين شما با نحوه ساختن سريع يك ورق وب از طريق يكي از ويزاردهاي اين برنامه آشنا خواهيد شد (ويزاردها ) در واقع برنامه هايي در دل برنامه اي ديگر هستند كه كار مورد نظر را به طور اتوماتيك انجام مي دهند) . يا ساختن يك ورق وب شما مي توانيد از برنامه Frontpad براي تغيير دادن اين ورق و تبديل آن به صورت مورد نظر خود استفاده كنيد.
براي ايجاد يك ورق وب در برنامه Frontpad مراحل زير را انجام دهيد:
1 – روي دكمه start كليك كنيد.
2 – گزينه Programs/Internet Explorer/ Frontpad را انتخاب كنيد تا برنامه Frontpad ظاهر شود
3 – از منوي file گزينه New را انتخاب كنيد تا پنجره New page ظاهر شود.
4 – در بالاي اين پنجره گزينه Personal Home page wizard (ويزارد ورق خانگي شخصي) را انتخاب كنيد. به اين ترتيب نوع ورقي كه مي خواهيد ايجاد كنيد تعيين مي شود. 5 – براي آنكه پنجره Personal Home page wizard(اطلاعات كارمند) را غير فعال و گزينه personal Interests (علائق شخصي) را فعال كنيد.
7 – براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد. اكنون شما مي توانيد در اين پنجره جديد يك نام فايل (گزينه Page URL) و يك عنوان براي بالاي ورق Page Title را وارد كنيد . در اين تمرين شما مي توانيد از نامهاي پيش فرض نشان داده شده در استفاده كنيد اما بهتر است در آينده هنگام ساختن ورقهاي وب خود از نامهاي توضيحي استفاده كنيد.
8 – براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد. از آنجايي كه شما يك ليست از نام ورقهاي محبوب(favorites) خود داريد اكنون بايد شيوه نمايش اين ليست را تعيين كنيد. شيوه Bullet List(ليست گلوله اي) كه گزينه پيش فرض است به خوبي مي تواند منظور ما را برآورده كند.
9 – روي دكمه Next كليك كنيد.
10 – متن زير را در مستطيل Personal Interests (علائق شخصي) تايپ كنيد.
Windows 98
11 – براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد.
12 – اكنون در پنجره نشان داده شده در آدرس پست الكترونيكي خود و هر گونه اطلاعات شخصي ديگر كه مي خواهيد در ورق وب شما نمايش داده شود را وارد كنيد. احتمالاً نوشتن شماره تلفن منزلتان (Home phone) در اين پنجره كار درستي نخواهد بود، مگر آنكه شما واقعاً بخواهيد كه در هر ساعت از شبانه روز مردمان عجيب به شما تلفن بزنند!
13 – روي دكمه Next كليك كنيد
14 – در پنجره بعد، اگر مي خواهيد كه توضيحات و پيشنهادات مربوط به ورق وب جديدتان براي شما فرستاده شود. گزينه :
Use link send e-mail to this address
(از لينك براي فرستادن پيامهاي پست الكترونيكي به اين آدرس استفاده شود) را انتخاب كنيد.
15 – براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد. در پنجره بعد ليست نام قسمتهاي مختلف يك ورق خانگي ديده مي شود. اگر مي خواهيد جاي قسمتهاي مختلف را در ورق خود عوض كنيد بايد نام آن را انتخاب كرده و توسط دكمه هاي آن را جابجا كنيد. اين قسمتها با همان ترتيبي كه در اين ليست نشان داده مي شود در ورق خانگي شما ظاهر خواهند شد.
16 – روي دكمه Next و سپس دكمه Finish كليك كنيد تا ورق خانگي شما مطابق شكل 7-28 ساخته شود.
17 – از منوي File گزينه save as( ذخيره شود با نام :) را انتخاب كرده و سپس در پنجره آن روي دكمه As file (به نام فايل) كليك كنيد. براي آنكه اين ورق ذخيره شود روي دكمه save اين پنجره كليك كنيد.
شما مي توانيد نوشته هاي اين ورق وب را به سادگي با انتخاب آنها و تايپ كردن نوشته جديد تغيير دهيد. براي تغيير دادن هر مورد شما مي توانيد روي آن، دكمه سمت راست ماوس را زده و سپس گزينه مورد نظرتان را انتخاب كنيد. اگر مي خواهيد به اين ورق تصاوير، صدا و يا چيزهاي ديگري اضافه كنيد بايد هر يك از اين موارد را از منوي Insert (وارد كردن) انتخاب كنيد.
اغلب اوقات بهتر است كه ورق خود را تا حد ممكن ساده تر طراحي كنيد، حداقل د رمورد ورق خانگي يك سايت بهتر است اين كار را انجام دهيد. سپس مي توانيد ورقهاي پيچيده تر را به اين ورق خانگي لينك نماييد. به اين ترتيب اگر كسي بخواهد وارد سايت شما شود لازم نيست زمان زيادي براي لود شدن سايت وب شما در كامپيوتر خود منتظر بماند.  

  تمرين 14 : كار با ويزارد web publishing

پس از آنكه ورق يا ورقهاي وب مورد نظر خود را ساختيد بايد آنها را در اينترنت منتشر كنيد. ويندوز 98 داراي برنامه اي به نام web publishing wizard (ويزارد انتشار در وب) است كه مي تواند ورقهاي وب طراحي شده توسط شما را در اينترنت منتشر كند.
قبل از استفاده از اين برنامه شما ابتدا بايد از شركتي كه خدمات اينترنت را به شما ارائه مي دهد مقداري اطلاعات كسب كنيد. شما بايد بدانيد كه بايد فايلهاي خود را به كجا بفرستيد و نيز بايد كلمه رمز لازم براي دسترسي به سرور وب خود را از اين شركت سؤال كنيد. اگر چنين اطلاعاتي را در اختيار نداريد بايد از شركت مذكور بخواهيد كه ورقهاي وب شما را در سرور وب خود قرار دهد.
براي منتشر كردن ورقهاي وب در اينترنت مراحل زير را انجام دهيد :
1. روي دكمه start كليك كنيد
2. گزينهPrograms/Internet Explorer/web publishing wizard را از منوي start انتخاب كنيد.
3. روي دكمه Next پنجره باز شده كليك كنيد
4. نام فايل يا پوشه محتوي ورق وب جديد را در پنجره اي كه باز مي شود تايپ كنيد. اگر سايت وبي كه طراحي كرده ايد داراي چندين ورق است بايد پوشه اي را انتخاب كنيد كه همه اين ورقها در آن قرار دارند. اگر ورقهاي سايت شما در چندين پوشه قرار گرفته اند بايد حتماً گزينه Include subfolders (شامل پوشه هاي فرعي) را انتخاب كنيد. توجه كنيد كه اگر در ورق وب خود از تصاوير، موسيقي، فيلم يا هر چيز ديگري استفاده كرده باشيد بايد پوشه هاي محتوي اين فايلها را نيز در اين هنگام ذكر كنيد
5. براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد.
6. اكنون بايد در پنجره ظاهر شده نام كامل و توضيحي سرور خود را تايپ كرده و سپس دكمه Next را كليك كنيد.
7. شما بايد در پنجره جديد گزينه Automatically select service provider (شركت ارائه خدمات اينترنت به طور اتوماتيك انتخاب شود) را انتخاب كنيد، مگر آنكه خود اين شركت صريحاً دستور ديگري داده باشد. براي ادامه كار دكمه Next‌را كليك كنيد.
8. در پنجره جديد براي سايت وب خود آدرس (يا همان نام URL ) را وارد كنيد. شركتي كه خدمات اينترنت را به شما ارائه مي دهد بايد اين آدرس را در اختيار شما قرار دهد. براي ادامه كار دكمه Next را كليك كنيد.
9. مجدداً دكمه Next را در پنجره نشان داده شده كليك كنيد تا كار ادامه يابد. اكنون برنامه Web publishing wizard با شركت ارائه دهنده خدمات اينترنت به شما، تماس گرفته و ورقهاي وب شما را به كامپيوتر سرور آن منتقل مي كند. بسته به شركتي كه با آن كار مي كنيد، در اين مرحله ممكن است از شما كلمه رمز دسترسي به كامپيوتر سرور اين شركت و بعضي اطلاعات اضافي نيز درخواست شود
پس از آنكه ورقهاي وب خود را در اينترنت منتشر كرديد مي توانيد هر زمان كه مايل بوديد توسط برنامه Frontpage Express در آنها تغييرات مورد نظر خود را به وجود آوريد تا همواره جديدترين اطلاعات در آنها وجود داشته باشد. هر چند وقت يكبار شما بايد مطمئن شويد كه اطلاعات موجود در سايت شما به روز است؛ د رغير اين صورت هيچكس تمايلي به ديدار از سايت شما نخواهد داشت.  

  ارتباطات در اينترنت

شما غير از ديدار از سايتهاي وب مختلف كارهاي ديگري هم مي توانيد در اينترنت انجام دهيد. در دو تمرين بعد تعدادي از امكانات بسيار جالب و هيجان انگيز ويندوز98 كه شما را قادر مي سازند با ديگران به صورت صوتي و تصويري ارتباط برقرار كنيد ارائه شده است. علاوه بر اين شما مي توانيد از طريق اينترنت از برنامه هاي كاربردي به صورت مشترك استفاده كنيد و اينترنت را به يك ضميمه ايمن براي شبكه كامپيوتري محلي كه عضو آن هستيد تبديل نماييد.  

  تمرين 15 : كار با برنامه Netmeeting

برنامه Netmeeting مي تواند از طريق اينترنت ارتباط بين افراد را برقرار كند. با داشتن تجهيزات كافي شما مي توانيد از اينترنت به عنوان يك خط تلفن، يك ابزار كنفرانس ويديويي، يك تابلوي اعلانات الكترونيكي يا حتي ابزاري براي استفاده مشترك از كليپ بوردها استفاده كنيد. به همين دلايل است كه نام اين برنامه Netmeeting (ملاقات در شبكه) است.
براي استفاده كامل از امكانات اين برنامه شما به : يك مودم بسيار سريع، يك دوربين ويديويي وصل شده به كامپيوتر و تعدادي دستگاه ديگر نياز دارد. با اين وجود در اين تمرين شما از همان تجهيزاتي كه قبلاً داشته ايد استفاده خواهيد كرد.
براي كار در برنامه Netmeeting از مراحل زير پيروي كنيد :
1 – روي دكه start كليك كنيد.
2 – گزينه programs/Internet Explorer/Microsoft NetMeeting را انتخاب كنيد.
هنگامي كه براي اولين مرتبه وارد برنماه Netmeeting مي شويد مجموعه اي از صفحه تصويرها را مشاهده مي كنيد كه شما را قادر مي سازند محيط كاري اين برنامه را تعريف و آماده كنيد
3 – براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد. اگر مي خواهيد در هنگامي كه مردم با شما تماس مي گيرند بتوانند نام و آدرس شما را مشاهده كنند بايد از يك سرور دايركتوري (directory server) استفاده كنيد. شما بايد همان سرور دايركتوريي را انتخاب كنيد كه افراد ديگري كه معمولاً با شما تماس مي گيرند از آن استفاده كنند.
4 – روي دكمه Next كليك كنيد تا كار ادامه يابد. اكنون شما بايد نام و نام خانوادگي و آدرس پست الكترونيكي خود را وارد كنيد. مابقي اطلاعات خواسته شده اختياري هستند.
5 – براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد. اكنون بايد براي اطلاعات خود يك گروه تعيين كنيد.
6 – روي دكمه Next كليك كنيد. پنجره Audio Tunning wizard (ويزارد تنظيم مكالمات) باز مي شود
7 – براي انتخاب نوع ارتباطي كه مي خواهيد ازآن استفاده كنيد روي دكمه Next اين پنجره كليك كنيد. شما بايد در اين هنگام نوع صحيح ارتباط خود را تعيين كنيد زيرا اين تعيين مستقيماً بر روي كيفيت صوت و تصوير ارتباطي كه برنامه Netmeeting مي تواند برقرار كند تأثير مي گذارد.
8 – براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد. براي آنكه پارامترهايي كه تعيين كرده ايد آزمايش شوند بايد روي دكمه start Recording (عمل ضبط شروع شود) كليك كنيد. با اين كار بايد آنقدر در ميكروفون خود صحبت كنيد تا زمان سنج نشان دهد كه آزمايش تمام شده است.
9 – براي ادامه كار روي دكمه Next‌كليك كنيد. اكنون شما آماده كار در Netmeeting هستيد.
10 – براي آنكه پنجره برنامه Netmeeting نشان داده شود روي دكمه finish كليك كنيد. بسته به نوع ارتباطي كه شما انتخاب كرده ايد برنامه connection wizard با اينترنت ارتباط برقرار مي كند.
11 – براي آنكه پنجره New call(تماس جديد) ظاهر شود روي دكمه Call كليك كنيد
12 – اطلاعات لازم براي دسترسي به شركت خود را در مستطيل Address وارد كنيد. شما مي توانيد در اين مستطيل: آدرس پست الكترونيكي ، نام كامپيوتر، آدرس شبكه كامپيوتري و يا شماره تلفن متصل به مودم خود را وارد كنيد.
13 – پس از آنكه تماس شما برقرار شد روي دكمه Hang up (قطع) كليك كنيد تا ارتباط قطع شود.
14 – براي بستن برنامه Netmeeting روي دكمه close كليك كنيد
اگر از برنامه Netmeeting براي ارتباط تلفني يا تصويري با ديگران در اينترنت استفاده مي كنيد شما مي توانيد قبل از برقراري تماس ابتدا يك يادداشت را از طريق پست الكترونيكي براي شخص مورد نظر خود بفرستيد تا او بداند كه چه موقع با وي تماس خواهيد گرفت. اگر از طريق مودم به اينترنت وصل شده ايد اين پيش بيني بسيار مهم است زيرا براي آنكه برنامه Netmeeting ارتباط مورد نظر را برقرار كند هر دو طرف مكالمه بايد به اينترنت وصل شده باشند.
اگر به يك LAN (شبكه محلي) متصل هستيد شما احتمالاً در خواهيد يافت كه اين روش از روش مودم بسيار بهتر است زيرا شبكه هاي محلي عموماً داراي سرعت انتقال دادن بيشتري نسبت به مودمها هستند. بنابراين شبكه مي توانيد از طريق يك LAN داده ها بيشتر و با كيفيت بالاتري را در زمان كوتاهتر، نسبت به مودم ، ارسال كنيد.  

  تمرين 16 : كار با پروتكل Virtual private Networking

اصطلاح Virtual private Networking (شبكه بندي خصوصي مجازي) نامي است كه شركت مايكروسافت (سازنده DOS ويندوز 98) از آن براي يك پروتكل شبكه بندي خاص استفاده مي كند كه شما را قادر مي سازد از طريق اينترنت به طريقي ايمن با شبكه خود ارتباط برقرار كنيد. اين پروتكل خاص اصطلاح PPTP(پروتكل تونل زدن نقطه نقطه) نيز ناميده مي شود. هنگامي كه از اين پروتكل استفاده مي كنيد، شما مي توانيد راه دور به شبكه خود دسترسي پيدا كنيد اما افراد غيرمجاز نمي توانند به فايلهاي شبكه دسترسي پيدا كنند.
اين پروتكل همانند يك نوع جديد مودم عمل مي كند. هنگامي كه با اين پروتكل كار مي كنيد ارتباط شما با اينترنت و در نهايت شبكه محلي تان ابتدا از برنامه اي به نام virtual private Networking Adapter (آداپتور شبكه بندي خصوصي مجاز) عبور كرده سپس از مودم مي گذرد. اين لايه اضافي يا در واقع «صافي» امنيت لازم براي آنكه افراد غيرمجاز نتوانند به شبكه شما دسترسي پيدا كنند را فراهم مي كند. در اين تمرين شما با آماده كردن محيط اين پروتكل آشنا مي شويد تا بتوانيد از طريق آن از راه دور، به شبكه خود دسترسي پيدا كنيد ( يا به عبارت ديگر، از خارج شبكه خودتان به آن وارد شويد). ناظر شبكه شما بايد خدمات PPTP را روي كامپيوتر سرور اين شبكه از قبل اضافه و پيكربندي كرده باشد.  

  براي كار با پروتكل Virtual private Networking مراحل زير را انجام دهيد.

1- در Desktop روي نماد My computer دو با رسريعاً كليك كنيد.
2- در پنجره My computer روي نماد Dial-up Networking دو بار سريعاً كليك كنيد. پنجره اين برنامه باز مي شود.
3- روي نماد Make New Connection(ايجاد يك ارتباط جديد) دو بار سريعاً كليك كنيد تا پنجره آن باز شود
4- در مستطيل select a device (يك دستگاه انتخاب كنيد) دستگاه Microsoft VPN Adapter را انتخاب نماييد (اگر اين نام در ليست اين مستطيل وجود نداشته باشد بايد در پنجره Add/Remove program روي دكمه Windows setup كليك كرده و از ميان گزينه هاي گروه Communications آن را انتخاب كنيد تا در سيستم شما نصب شود) شما مي توانيد براي ارتباط خود يك نام توضيحي تر را نيز در مستطيل بالايي انتخاب كنيد اما اين كار اختياري است.
5 – براي ادامه كار روي دكمه Next كليك كنيد.
6- اكنون شما بايد نام يا آدرس IP كامپيوتر سرور شبكه خود را وارد كنيد. براي به دست آوردن اين اطلاعات بايد با ناظر شبكه خود تماس بگيريد
7 – ابتدا روي دكمه Next ‌و سپس روي دكمه Finish كليك كنيد تا عمل آماده سازي محيط تمام شود.
8 – براي استفاده از ارتباط Virtual private Networking ابتدا بايد برنامه ارتباط با اينترنت خود باز كرده و پس از اتصال برنامه Virtual private Networking را باز كنيد تا به اين ترتيب يك ارتباط ايمن با شبكه اي كه در آن هستيد برقرار كنيد.
علاوه بر اينها ، برنامه Virtual private Networking شما را قادر مي سازد از طريق كامپيوتر سرور شبكه اي كه عضو آن هستيد يك ارتباط بسيار سريع با اينترنت برقرار كنيد. اين بدان معناست كه شما مي توانيد از طريق اينترنت دو يا چند دفتر يك شركت را به هم وصل كنيد، بدون آنكه نگران آن باشيد كه شخص ديگري به فايلهاي شما دسترسي پيدا كرده يا به آنها صدمه بزند.  

شبكه هاي كامپيوتري :

شبكه هاي كامپيوتري :

شبكه (Network) به دو يا چند كامپيوتر گفته مي شود كه به وسيله كابل يا خطوط تلفن بهم متصل شده و قادر به ارتباط با يكديگر و استفاده از منابع يكديگر مثل داده ها، برنامه ها و يا ساير منابع سخت افزاري مثل چاپگر مي باشند.
تا يك دهه پيش دلايل اصلي براي اتصال كامپيوترها اين بود كه چند كامپيوتر ارزان قيمت با حداقل امكانات ، بتوانند از يك كامپيوتر پرقدرت مركزي خدمات دهنده (server) به طور مشترك بهره گيرند و همه كامپيوترها بتوانند از يك چاپگر مركزي استفاده كنند و همچنين همگي از يك نسخه نرم افزار گران قيمت كه در كامپيوتر مركزي وجود داشت، به طور اشتراكي بهره بگيرند و لذا هدف اصلي اشتراك در منابع و صرفه جويي در هزينه ها بود.
هدف شبكه هاي كامپيوتري امروزي، بيشتر به اشتراك گذاشتن اطلاعات و ايجاد امكان كار گروهي است و لذا علاوه بر صرفه جويي در هزينه، در وقت نيز صرفه جويي شده و حس يگانگي گروهي را در مسير اهداف مشخص در سازمان به وجود مي آورد.

  طبقه بندي شبكه ها :

مي توان به طور كلي شبكه ها را به دو دسته تقسيم كرد:
1 – شبكه محلي يا( LAN ( Local Area Network كه در ناحيه اي كوچك مثل ساختمان يك اداره كار مي كند و وسيله ارتباطي اين شبكه عمدتاً كابلهاي اتصال دهنده است.
2 – شبكه هاي پوشش وسيع يا (wid Area Network)‌كه ناحيه اي بزرگ، مثل شعبه هاي يك بانك را در سطح كشور پوشش مي دهد. وسيله ارتباطي اين شبكه ها، معمولاً خطوطي تلفني معمولي يا خطوط Leased line و يا ارتباطات ماهواره اي مي باشد.
اساس كاركرد اين دو نوع شبكه يكي است و تفاوت فقط در گسترش آنها مي باشد.  

  موارد مورد نياز جهت ايجادشبكه كامپيوتري :

1 – كامپيوتر
2 – واسط انتقال (سيم + كارت شبكه ، مودم + خطوط تلفن)
3 – سيستم عامل شبكه
M كامپيوترهاي بكار گرفته شده در شبكه ، بسته به نوع كاري كه لازم است انجام دهند و همچنين بسته به نوع ارتباط و سيستم عامل شبكه متفاوت هستند. به هر كامپيوتر در شبكه، يك گره يا Node گفته مي شود و هر Node داراي نام و نشاني شبكه اي منحصر به فرد است كه آنرا از ساير وسايل متصل به شبكه متمايز مي سازد. نرم افزار شبكه ، براساس اطلاعات عرضه شده از طرف كاربر، نحوه عملكرد هر گره را در شبكه معين مي كند و اسم شبكه را براي كمك به كاربران، در تعيين هويت گره فراهم مي سازد.
M هر كدام از وسايل موجود در شبكه، داراي يك يا چند رابط به نام درگاه (port) هستند، كابلهاي شبكه به درگاههاي شبكه وصل مي شوند، وظيفه اصلي كابل، علاوه برفراهم ساختن اتصال هر دو گره روي شبكه، انتقال داده ها در امن ترين حالت ممكن است.
در ارتباطات به صورت WAN مثل برقراري ارتباط با اينترنت از خط تلفن و مودم استفاده مي شود.  

  مودم

اصطلاح مودم از دو كلمه Modulator( مدگردان) و Demodulator (واحدگردان) گرفته شده است. مودم وسيله اي است كه فرمانها و اطلاعات رقمي يا ديجيتال كامپيوتر را به سيگنالهاي قياسي يا آنالوگ تبديل مي كند و در نتيجه نمي تواند از طريق خط تلفن به مودم ديگر برسند و مردم دوم نيز به نوبه خود سيگنالهاي آنالوگ را دوباره به اطلاعات و فرمانهاي رقمي يا ديجيتال تبديل مي كند تا بتوانند مورد استفاده كامپيوتر طرف مقابل قرار بگيرند، مودم هم مي تواند اطلاعات را ارسال كند و هم اطلاعات را بگيرد.  

  مودمها به دو صورت ساخته مي شوند:

1. Internal يا داخلي، كه به صورت كارت داخل كامپيوتر روي مادر بود و نصب مي شود. 2. External يا خارجي، كه در خارج از كامپيوتر قرار گرفته و به وسيله سيم به Port كامپيوتر وصل ميشود.
يكي از خصوصيات مهم هر مودم : سرعتي است كه مي تواند سيگنالها را ارسال يا دريافت كند. سرعت مودمها را بر حسب بيت در ثانيه bps ذكر مي كنند. امروزه بيشتر از مودمهاي با سرعت 14400، 28800،36600( با توجه به قابليت خطوط ارتباطي) استفاده مي شود.
مودمها براي برقراري ارتباط پايدار در بالاترين سرعت، از چند قرارداد يا پروتكل پيروي مي كنند وعلاوه بر اين مودمها براي افزايش سرعت انتقال داده ها، بايد فشرده سازي داده ها را نيز پشتيباني كنند. اين پروتكلها و قراردادها در اكثر موارد به صورت تنظيمهاي سخت افزاري در كارخانه سازنده روي مودم انجام مي گيرد. براي فشرده سازي داده ها و تصحيح خطا، پروتكل هايي وضع شده است در انتقال داده ها به صورت بلوك هايي شكسته مي شوند. براين اساس سه نوع پروتكل بر استفاده zmodem,Ymodem,Xmodem كه اساساً انتقال داده هاي هستند وضع شده اند.
بلوكهاي اطلاعات در Xmodem به صورت بلوكهاي 128 بايتي و بلوكهاي Ymodem ‌به صورت 1024 بايتي هستند. روش Ymodem داده ها را سريعتر، اما Xmodem داده ها را بدون خطا انتقال مي دهد. Zmodem داده ها را در دسته هاي بزرگ انتقال مي دهد و اگر بخشي از داده ها ارسال و ناگهان ارتباط قطع شود. اين پروتكل مي تواند بقيه داده ها را از نقطه قطع شده بفرستد. اين پروتكل براي فايلهاي بزرگ خوب عمل مي كند.  

  خط تلفن :

خطوط تلفن قادرند فركانسهاي بين 300 تا 3300 هرتز را از خود عبور دهند. به عبارت ديگر پهناي معبر عبور سيگنالها در خطوط تلفني از 300 تا 3300 هرتز مي باشد كه البته از تمام اين پهنا نمي تون استفاده نمود. بعضي از مودم ها جهت برقراري ارتباط از دو كانال مجزا جهت ارسال و دريافت اطلاعات استفاده مي كنند كه بين اين دو كانال، بايد جهت جلوگيري از تداخل ، فاصله ايجاد گردد. نوع ديگري از حركت پيام در خطوط تلفني، حركت يك طرفه است يعني از تمام پهناي باند براي ارسال و يا دريافت استفاده مي شود.  

  سيستم عامل شبكه Operating system:

نرم افزاري است كه به كامپيوتر امكان استفاده از منابع نرم افزاري و سخت افزاري را داده و عمليات سيستم را تحت كنترل دارد.
سيستم عاملهاي Dosو windows 3.1 به كامپيوتر امكان استفاده از منابع خودش را مي دهد و سيستم عاملهاي windows 95‌، windows NT و Netware به كامپيوتر، امكان استفاده و به استراك گذاشتن منابع ديگر كامپيوترهاي روي شبكه را مي دهد به هر حال سيستم عامل شبكه كليه عمليات سيستم را تحت نظر داشته و كنترل مي كند.

تاريخچه اينترنت

اينترنت

  تاريخچه اينترنت :

قبل از اين سالها فقط بعضي از افراد و شبكه ها از طريق مردم و سيستمهاي BBS كه سيستمهاي فقط متني و بدون گرافيك بودند با يكديگر ارتباط برقرار مي كردند و در واقع فقط عده اي خاص مثل دانشمندان علوم كامپيوتر، دانشگاهيان و مجموعه هاي اطلاعاتي نظامي از اين سيستم ها بهره مي گرفتند.
در سال 1969 وزارت دفاع آمريكا پروژه اي مبتني بر اتصال چند مركز كامپيوتري در سراسر آمريكا را مطرح كرد. پنتاگون شبكه اي را مي خواست كه در صورت تخريب بخشي از آن در اثر بمباران يا حوادث ديگر، بتواند به كار خود ادامه دهد اين شبكه به ARPANET شهرت يافت.
Advanced Rescarch Projects Agency=ARPA
يا
آژانس پروژه هاي پژوهشي پيشرفته
اين در واقع تولد اينترنت بود. اين شبكه طوري طراحي شد كه يك بخش مركزي نداشته باشد و لذا مي توانست در صورت تخريب هر بخش، به كار خود ادامه دهد در اين شبكه تارعنكبوتي، در كامپيوتر، از مسيرهاي مختلف مي توانست با كامپيوترهاي ديگر ارتباط برقرار كند و اگر يك يا دو كامپويتر و يا پيوند آنها در شبكه از كار مي افتاد.
بقيه مي توانستند از طريق مسيرهاي صدمه نديده با يكديگر ارتباط برقرار كنند.
در دهه 1980 بنياد ملي علوم (NSF)National science foundation)يك شبكه پايه ارتباطاتي جديد را ساخت تا دانشگاهها و مؤسسات پژوهشي را با پنج مركز ابر كامپيوتري در نقاط مختلف آمريكا ارتباط بدهد و اينترنت بزرگتر شد به همين ترتيب كم كم شركتها و دولتها و مؤسسات در اين شبكه ارتباطي بزرگ وارد شدند و هر روز اينترنت بزرگ و بزرگتر شد و اينترنت كنوني كه مجموعه وسيعي از شبكه هاي بزرگ است بوجود آمد. اين شبكه عمدتاً به وسيله شركتهاي مخابراتي بزرگ اداره مي شود.

از اوايل دهه 1990، رشد استفاده از اينترنت به صورت تصاعدي افزايش چشمگيري يافت و نرم افزارهاي ارتباطي نيز پيشرفته تر شده و به سمت راحت تر كردن ارتباطات حركت كردند. طبق آمار بيش از 51 درصد از كاربران اينترنت، از سال 1995 به بعد وارد شبكه اينترنت شده اند.
به هرحال به نظر مي رسد اينترنت بزرگترين و مهمترين موفقيت در تاريخ نوع بشر مي باشد و سهم بزرگي در دگرگوني تمدن بشري ايفا خواهد كرد.  

  اينترنت چيست؟

اينترنت يك شبكه جهاني بزرگ است كه ميليونها نفر و ميليونها كامپيوتررا در سراسر دنيا به يكديگر پيوند داده است . مي توان اينترنت را مشابه يك شبكه جهاني تلفن در نظر گرفت. با اين تفاوت كه در شبكه اينترنت به جاي انسان، كامپيوترها از طريق خطوط تلفن به يكديگر متصل ميشوند.
اينترنت يكي از سيستم هاي ارتباطي است كه بيشترين رشد و گسترش را در ميان سيستم هاي ارتباطي در عمر كامپيوتر و ارتباطات داشته است.
اينترنت يك شبكه جهاني كامپيوتري است كه علاوه بر كامپيوترهاي مستقل و شبكه هاي كوچك محلي ، بيشتر شبكه هاي بزرگ جهاني را در خود داده و امكان تبادل اطلاعات را در بين آنها فراهم نموده است. تمام كامپيوترهاي شبكه اينترنت با يك زبان يكسان با يكديگر ارتباط برقرار مي كنند، به عبارت ديگر ارتباطات در اينترنت بر پايه پروتكل TCPIP مي باشد.
اينترنت را مي توان شبكه شبكه ها نيز دانست. اينترنت را مي توان به عنوان جامعه جهاني بزرگي دانست كه امكان مي دهد ميليونها نفر از مردم در سراسر جهان با يكديگر ارتباط برقرار نموده و اطلاعات و عقايد خود را با يكديگر به اشتراك بگذارند. هر منبعي كه در اينترنت وجود دارد بدين دليل است كه فرد يا گروهي، اطلاعات خود را داوطلبانه در اختيار ديگران قرار داده اند. البته منابعي نيز در اينترنت وجود دارد كه با اخذ هزينه در اختيار كاربران قرار مي گيرد.
عملاً اينترنت را هيچ كس هدايت و اداره نمي كند. هيچ سازمان واحدي هزينه هاي اينترنت نمي پردازد بلكه اينترنت توسط جامعه اي جهاني ايجاد، هدايت و كنترل شده و هر روز گسترش مي يابد.
براي مثال شركت ملي صنايع مس ايران، به عنوان سرويس دهنده اين امكان را براي استفاده كاربران شركت ملي صنايع مس ايران ، ايجاد نموده است. در اين روش، هر كدام از كاربران با server مركزي يا پايگاه سرويس دهنده ارتباط داشته و پايگاه وظيفه سرويس دهي اطلاعاتي را به عهده خواهد داشت.هر پايگاه سرويس دهنده با توجه به سياستگذاري هاي خود مي تواند بخش يا بخش هايي از خدمات اينترنت را به كاربران عرضه نمايد. لازم به تذكر است كه هر پايگاه سرويس دهنده مي تواند خدماتي مشابه با خدمات اينترنت را به صورت داخلي براي كاربران فراهم نمايد.  

  شبكه هاي اطلاعاتي موجود در دنيا :

غير از اينترنت در دنيا شبكه هاي اطلاعاتي گوناگوني وجود دارد كه خدمات متفاوتي را عرضه مي نمايد
Bitnet,AT&, MCI,Prodigy,comperserve,American Onlie
چند تا از شبكه هاي اطلاعاتي مذكور هستند. براي ارتباط و استفاده از خدمات شبكه هاي فوق، بايد از برنامه هاي سرويس گيرنده مخصوص به هر شبكه استفاده نمود. لازم به تذكر است كه براي ورود به هر كدام از شبكه هاي مذكور بايد اجازه ورود را از مديريت شبكه اخذ كرده و هزينه هاي مربوطه نيز پرداخت شود. نكته قابل توجه اين است برخلاف اينترنت، هر كدام در شبكه هاي فوق، توسط يك بخش مديريتي، سرپرستي و هدايت شده و عمدتاً خدمات تخصصي خاصي را عرضه مي كنند. ولي به هر حال شبكه اينترنت فعلاً بزرگترين و محبوبترين شبكه موجود در دنيا است كه هر روز گسترش بيشتري پيدا مي كند.  

  ساختار اينترنت :

به منظور استفاده بهينه از اينترنت، بايد كاربران با ساختار اينترنت و چگونگي كار كرد آنها آشنا شوند تمام كامپيوترهاي اينترنت بايد توسط اتصالات سخت افزاري، در شبكه اي جهاني به يكديگر متصل شده و از نظر نرم افزاري به يك زبان يا پروتوكل واحد با يكديگر به تبادل اطلاعات بپردازند در اين فصل در مورد پروتكل TCP/IP ، شبكه هاي كامپيوتري و كلمات و اصطلاحات مختلف كاربري در اينترنت شرح داده خواهد شد.  

  پروتكل TCP/IP

جهت هماهنگي در ارتباطات و تبادل داده ها، بايد قراردادهاي ارتباطي مشخص و مدوني جهت امكان ايجاد ارتباط گردد. زيرا در صورت عدم وجود قراردادها يا زبان مشترك، امكان تبادل اطلاعات مقدور نخواهد بود. لذا تمام كامپيوترهاي موجود در شبكه اينترنت بايد از پروتكل TCP/IP تبعيت نمايند. در صورتي كه شبكه هاي محلي كوچكي كه به اينترنت متصل شده اند داراي پروتكل هاي ديگري باشند، بايتستي جهت ورود به اينترنت توسط واسطه هاي به شكل مترجم، كه به آنها Gateway گفته مي شود ، پروتكل اختصاصي خود را به TCP/IP تبديل نمايند.  

  پروتكل TCP/IP چيست؟

اين نام مجموعه بيش از 100قرارداد مي باشد كه براي متصل ساختن كامپيوترها و شبكه ها استفاده مي شوند. نام TCP/IP از دو قرارداد بزرگ به نامهاي Transmission.Control , protocol,Internet protocol اخذ شده است.
در داخل اينترنت اطلاعات به صورت جريان ثابتي بين كامپيوترها منتقل نمي شوند، بلكه داده ها به صورت بسته هاي كوچكي به نام pecket، شكسته شده و انتقال مي يابند.
TCP/IP يك پروتكل با قابليت مسيريابي است ، بدين معني كه در اينترنت هر كدام از packet هاي مذكور كه داراي آدرس اختصاصي هستند، مسير يابي شده و هدايت مي شوند. مسيريابها (Routers) آدرس هر packet را بررسي كرده و آنرا به سمت نزديكترين مسير به سوي كامپيوتر هدف سوق مي دهند.
به عنوان مثال‌، بين دو كامپيوتر در اينترنت، يك پيام در حال تبادل مي باشد.
كامپيوتر اول، پيام را به سمت كامپيوتر دوم ارسال مي كند. ابتدا TCP پيام را به تعدادي Packet تقسيم ميكند. همانگونه كه گفته شد هر packet از طريق شبكه فرستاده مي شوند . در اينجا IP بايد آنها را به كامپيوتر دوم منتقل كند. كار انتقال Packet ها شروع مي شود و در شبكه جهاني به سمت كامپيوتر دوم حركت مي كنند. در بين راه مسيريابهاي موجود در پايگاههاي اينترنتي آدرس Packet ها را بررسي كرده و آنها را به نزديكترين و منطقي ترين مسير راهنمايي مي كنند تا اينكه packet ها به كامپيوتر دوم برسند. حال در كامپيوتر دوم TCP، packet ها را به دريافت كرده و آدرسها و وجود خطاها را بررسي مي نمايد. بعد از اينكه تمام packet ها به درستي دريافت شدند، TCP از شماره هاي موجود در آدرسهاي هر Packet براي ساختن مجدد پيام اصلي استفاده كرد و پيام را بازسازي مي نمايد. بدين ترتيب با استفاده از پروتكل TCP/IP ، داده ها انتقال مي يابند.
به طور خلاصه مي توان گفت ، كار IP گرفتن و انتقال Packet ها از يك مكان به مكان ديگر است و كار TCP اداره جريان و تضمين صحت اطلاعات مي باشد.  

زير ساخت اينترنت

زير ساخت اينترنت 

اينترنت از مجموعه ای شبکه  کامپيوتری ( بزرگ ، کوچک ) تشکيل شده  است . شبکه های فوق با روش های متفاوتی به يکديگر متصل و موجوديت واحدی با نام "اينترنت " را بوجود آورده اند. نام در نظر گرفته شده برای شبکه فوق از ترکيب واژه های " Interconnected" و " Network" انتخاب شده است . ( شبکه های بهم مرتبط ).
اينترنت فعاليت اوليه خود را از سال 1969 و با چهار دستگاه کامپيوتر ميزبان (host) آغاز و پس از رشد باورنکردنی خود ، تعداد کامپيوترهای ميزبان در شبکه به بيش از ده ها ميليون دستگاه رسيده است . اينترنت به هيچ سازمان و يا موسسه خاصی در جهان تعلق ندارد. عدم تعلق اينترنت به يک سازمان ويا موسسه به منزله عدم وجود سازمانها و انجمن های خاصی برای استانداردسازی نيست .يکی از اين انجمن ها، "انجمن اينترنت " است که در سال 1992 با هدف تبين سياست ها و پروتکل های مورد نظر جهت اتصال به شبکه تاسيس شده است.

 

 

سلسله مراتب شبکه های کامپيوتری
هر کامپيوتری که به شبکه اينترنت متصل می گردد ، بخشی از شبکه تلقی می گردد. مثلا" می توان با استفاده از تلفن ( منزل ) به يک مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت (ISP) متصل و از اينترنت استفاده کرد. در چنين حالتی کامپيوتر مورد نظر بعنوان بخشی از شبکه بزرگ اينترنت محسوب خواهد شد. .برخی از کاربران در ادارات خود و با استفاده از بستر  ايجاد شده ، به اينترنت متصل می گردند. در مدل فوق ، کاربران  در ابتدا از شبکه محلی نصب شده در سازمان استفاده می نمايند. شبکه فوق  با استفاده از خطوط مخابراتی خاص و يا ساير امکانات مربوطه به يک مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت متصل شده است . مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت نيز ممکن است به يک شبکه بزرگتر متصل شده باشد. اينترنت ، شبکه ای است  که از شبکه های بيشماری تشکيل شده است ( شبکه ای از ساير شبکه ها )

اکثر شرکت های مخابراتی بزرگ دارای ستون فقرات اختصاصی  برای ارتباط ناحيه های متفاوت می باشند. در هر ناحيه ، شرکت مخابراتی دارای يک " نقطه حضور " (POP : Point of Presence) است . POP ، مکانی است که کاربران محلی با استفاده از آن به شبکه شرکت مخابراتی متصل می گردند. ( به منظور ارتباط با شبکه از خطوط تلفن معمولی و يا خطوط اختصاصی استفاده می گردد).در مدل فوق ، چندين  شبکه سطح بالا وجود داشته که توسط " نقاط دستيابی شبکه " (NAP :Network Access Points) به يکديگر مرتبط می گردند.
فرض کنيد ، شرکت A يک مرکزارائه دهنده خدمات اينترنت بزرگ باشد . در هر شهرستان اصلی ، شرکت A دارای يک POP است . هر يک از POP ها دارای امکانات گسترده ای به منظور تماس کاربران محلی می باشند .شرکت A به منظور اتصال POP ها بيکديگر و شرکت، از خطوط اختصاصی فيبر نوری استفاده می نمايد. .فرض کنيد شرکت B ، يک مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت همکار باشد.شرکت B ، ساختمانهای بزرگی را در شهرهای اصلی ايجاد و ماشين های سرويس دهنده اينترنت را در آنها مستقر نموده است . شرکت B از خطوط اختصاصی فيبر نوری برای ارتباط ساختمانهای استفاده می نمايد. در مدل فوق ، تمام مشترکين شرکت A قادر به برقراری ارتباط با يکديگر خواهند بود. وضعيت مشترکين شرکت B نيز مشابه مشترکين شرکت A است . آنها نيز قادر به برقراری ارتباط با يکديگر خواهند بود. در چنين حالتی امکان برقراری ارتباط بين مشترکين شرکت A و مشترکين شرکت B وجود ندارد. بدين منظور شرکت های A و B تصميم می گيرند از طريق  NAP در شهرهای متفاوت بيکديگر متصل گردند. ترافيک موجود بين دو شرکت از طريق شبکه های داخلی و NAP انجام خواهد شد. 
در اينترنت ، هزاران مرکز ارائه دهنده سرويس اينترنت بزرگ از طريق NAP در شهرهای متفاوت بيکديگر متصل می گردند. در نقاط فوق (NAP) روزانه ميلياردها بايت اطلاعات جابجا می گردد. اينترنت ، مجموعه ای از شبکه های بسيار بزرگ بوده که تمام آنها از طريق NAP بيکديگر مرتبط می گردند. در چنين حالتی هر کامپيوتر موجود در اينترنت قادر به ارتباط با ساير کامپيوترهای موجود در شبکه خواهد بود.
تمام شبکه های کامپيوتری از طريق  NAP  ، ستون فقرات ايجاد شده و روتر قادر به ارتباط بايکديگر خواهند بود. پيام ارسالی توسط يک کاربر اينترنت از چندين شبکه متفاوت عبور تا به کامپيوتر مورد نظر برسد. فرآيند فوق در کمتر از يک ثانيه انجام خواهد شد.
روتر، مسيريک بسته اطلاعاتی ارسالی توسط يک کامپيوتر برای کامپيوتر ديگر را تعيين می کند. روترها کامپيوترهای خاصی می باشند که پيام های ارسال شده توسط کاربران اينترنت با وجود هزاران مسير موجود را مسيريابی و در اختيار دريافت کنندگان مربوطه قرار خواهد داد. روتر دو کار اساسی را در شبکه انجام می دهد :

• ايجاد اطمينان در رابطه با عدم ارسال اطلاعات به مکانهائی که به آنها نياز نمی باشد.

• اطمينان از ارسال صجيح اطلاعات به مقصد مورد نظر

روترها به منظور انجام عمليات فوق ، می بايست دو شبکه مجزا را بيکديگر متصل نمايند. روتر باعث ارسال اطلاعات يک شبکه به شبکه ديگر  ،  حفاظت شبکه ها از يکديگر و پيشگيری از ترافيک می گردد. با توجه به اينکه اينترنت از هزاران شبکه کوچکتر تشکيل شده است ، استفاده از روتر يک ضرورت است .
در سال 1987 موسسه NSF ، اولين شبکه با ستون فقرات پر سرعت را ايجاد کرد. شبکه فوق NSFNET ناميده شد. در اين شبکه از يک خط اختصاصی T1 استفاده و  170 شبکه کوچکتر بيکديگر متصل می گرديدند. سرعت شبکه فوق 1.544 مگابيت در ثانيه بود. در ادامه شرکت های IBM ، MCI و Merit ، شبکه فوق را توسعه و ستون فقرات آن را به  T3   تبديل کردند( 45 مگابيت در ثانيه ) . برای ستون فقرات شبکه از خطوط فيبرنوری  (fiber optic trunk)  استفاده  گرديد.هر trunk از چندين کابل فيبرر نوری تشکيل می گردد( به منظور افزايش ظرفيت) .

پروتکل اينترنت
هر ماشين موجود در اينترنت دارای يک شماره شناسائی منحصر بفرد است.  اين شماره شناسائی ، آدرس IP)Internet Protocol)  ناميده می گردد.  پروتکل فوق مشابه يک زبان ارتباطی مشترک برای گفتگوی کامپيوترهای موجود در اينترنت است .  پروتکل ، به مجموعه قوانينی اطلاق می گردد که با استناد به آن گفتگو و تبادل اطلاعاتی  بين دو کامپيوتر ميسر خواهد شد. IP دارای فرمتی بصورت :211.27.65.138 است . بخاطر سپردن آدرس های IP به منظور دستيابی به کامپيوتر مورد نطر، مشکل است . بدين منظور هر  کامپيوتر دارای  نام انحصاری خود شده و از طريق سيستمی ديگر ، آدرس IP به نام درنظر گرفته شده برای  کامپيوتر ، نسبت داده می شود. 
در آغاز شکل گيری اينترنت ، تعداد کامپيوترهای موجود در شبکه بسيار کم بود و هر کاربر که قصد استفاده از شبکه را داشت ، پس از اتصال به شبکه از آدرس IP کامپيوتر مورد نظر برای برقراری ارتباط استفاده می کرد. روش فوق ماداميکه تعداد کامپيوترهای ميزبان کم بودند، مفيد واقع گرديد ولی همزمان با افزايش تعداد کامپيوترهای ميزبان در شبکه اينترنت ، کارآئی روش فوق بشدت افت و غيرقابل استفاده گرديد. به منظور حل مشکل فوق از يک فايل ساده متنی که توسط " مرکز اطلاعات شبکه " (NIC) پشتيبانی می گرديد ، استفاده گرديد.بموازات رشد اينترنت و ورود کامپيوترهای ميزبان بيشتر در شبکه ، حجم فايل فوق افزايش و بدليل ساير مسائل جانبی ، عملا" استفاده از روش فوق برای برطرف مشکل " تبديل نام به آدرس " فاقد کارآئی لازم بود. درسال 1983 ، سيستم DNS(Domain Name System) ارائه گرديد. سيستم فوق  مسئول تطبيق نام به آدرس، بصورت اتوماتيک است . بدين ترتيب کاربران اينترنت به منظور اتصال به يک کامپيوتر ميزبان ، صرفا" می تواتند نام آن را مشخص کرده و با استفاده از DNS ، آدرس IP مربوطه آن مشخص تا زمينه برقراری ارتباط فراهم گردد.

منظور از " نام" چيست ؟
در زمان استفاده از وب و يا ارسال يک E-Mail از يک "نام حوزه" استفاده می گردد. مثلا" URL)Uniform Resource Locator) مربوط به http://www.oursite.com  شامل " نام حوزه " oursite.com است . در زمان استفاده از  "نام حوزه " ، می بايست از سرويس دهندگان DNS به منظور ترجمه نام به آدرس  استفاده شود.  سرويس دهندگان DNS درخواست هائی را از برنامه ها و يا ساير سرويس دهندگان DNS به منظور تبديل نام به آدرس دريافت می نمايند.  سرويس دهنده DNS در زمان دريافت يک درخواست ، بر اساس يکی از روش های زير با آن برخورد خواهد کرد :

• قادر به پاسخ دادن به درخواست است. IP مورد نظر برای نام درخواست شده را می داند .

• قادر به ارتباط با يک سرويس دهنده DNS ديگر به منظور يافتن آدرس IP نام درخواست شده است.( عمليات فوق ممکن است تکرارگردد)

• اعلام " عدم آگاهی از آدرس IP درخواست شده " و مشخص کردن آدرس IP  يک سرويس دهنده DNS ديگر که آگاهی بيشتری دارد.

• ارائه يک پيام خطاء در رابطه با عدم يافتن آدرس برای نام درخواست شده

فرض نمائيد ، آدرس http://www.oursite.com  در برنامه مرورگر ( IE)  تايپ شده باشد.  مرورگر با يک سرويس دهنده DNS به منظور دريافت آدرس IP ارتباط برقرار می نمايد. سرويس دهنده DNS عمليات جستجو برای يافتن آدرس IP را از يکی از سرويس دهندگان DNS سطح ريشه ، آغاز می نمايد. سرويس دهندگان ريشه، از آدرس های IP تمام سرويس دهندگان DNS  که شامل بالاترين سطح نامگذاری حوزه ها ( COM ، NET ،ORG و ...)  آگاهی دارند. سرويس دهنده DNS ، درخواست آدرس http://www.oursite.com  را نموده و سرويس دهنده ريشه  اعلام می نمايد که " من آدرس فوق را نمی دانم ولی آدرس IP مربوط به سرويس دهنده COM اين است ". در ادامه سرويس دهنده DNS شما با سرويس دهنده DNS مربوط به حوزه COM ارتباط و درخواست آدرس IP سايت مورد نظر را می نمايد .سرويس دهنده فوق آدرس های IP مربوط به سرويس دهنده ای که قادر به در اختيار گذاشتن آدرس IP سايت مورد نظر است را در اختيار سرويس دهنده DNS شما قرار خواهد داد. در ادامه سرويس دهنده DNS با سرويس دهنده DNS مربوطه تماس و درخواست آدرس IP سايت مورد نطر را  می نمايد ، سرويس دهنده DNS  آدرس IP سايت درخواست شده را در اختيار سرويس دهنده DNS شما قرار خواهد داد. با مشخص شده آدرس IP سايت مورد نظر ، امکان اتصال به سايت فراهم خواهد شد.
از نکات قابل توجه سيستم فوق ، وجود چندين سرويس دهنده هم سطح DNS است .بنابراين در صورتيکه يکی از آنها با اشکال مواجه گردد ، از ساير سرويس دهندگان به منظور ترجمه نام به آدرس استفاده می گردد. يکی ديگر از ويژگی های سيستم فوق ، امکان Cacheing است. زمانيکه يک سرويس دهنده DNS به يک درخواست پاسخ لازم را داد ، آدرس IP مربوطه ای را Cache خواهد کرد. در ادامه زمانيکه درخواستی برای يکی از حوزه های COM واصل گردد ، سرويس دهنده DNS از آدرس Cache شده استفاده  خواهد کرد.
سرويس دهندگان DNS روزانه به ميلياردها درخواست پاسخ می دهند. سيستم فوق از يک بانک اطلاعاتی توزيع شده به منظور ارائه خدمات به متقاضيان استفاده می نمايد.

سرويس دهندگان وب
امکانات و سرويس های موجود بر روی اينترنت از طريق سرويس دهندگان اينترنت انجام می گيرد. تمام ماشين های موجود در اينترنت سرويس دهنده و يا سرويس گيرنده می باشند. ماشين هائی که برای ساير ماشين ها ، خدماتی را ارائه می نمايند ، سرويس دهنده ناميده می شوند. ماشين هائی که از خدمات فوق استفاده می نمايند ، سرويس گيرنده  می باشند. اينترنت شامل سرويس دهندگان متعددی نظير سرويس دهنده وب ، سرويس دهنده پست الکترونيکی و ... به منظور پاسخگوئی به نيازهای متعدد کاربران اينترنت می باشد.
زمانيکه به يک وب سايت متصل و درخواست يک صفحه اطلاعات می شود ، کامپيوتر درخواست کننده بمنزله يک سرويس گيرنده تلقی می گردد. در اين حالت درخواست شما ( بعنوان سرويس گيرنده ) در اختيار سرويس دهنده وب گذاشته می شود. سرويس دهنده صفحه درخواستی را پيدا و آن را برای متقاضی ارسال خواهد داشت . در مدل فوق کاربران  و سرويس گيرندگان از يک مرورگر وب برای اعلام درخواست خود استفاده و سرويس دهندگان وب مسئول دريافت درخواست و ارسال اطلاعات مورد نظر برای سرويس گيرندگان می باشند.
يک سرويس دهنده دارای يک آدرس IP ايستا ( ثابت ) بوده که تغيير نخواهد کرد. کامپيوتری که با استفاده از آن به اينترنت متصل می گرديد ، دارای يک IP متغير بوده که توسط ISP مربوطه  به شما  اختصاص داده می شود. آدرسIP تخصيص يافته در طول مدت اتصال به اينترنت ( يک جلسه کاری ) ثابت بوده و تغيير نخواهد کرد. آدرس IP نسبت داده به شما در آينده و تماس مجدد با ISP ممکن است تغيير نمايد.  مراکز ISP برای هر يک از پورت های خود يک IP ايستا را نسبت می دهند. بديهی است در آينده  با توجه به پورت مورد نظر که در اختيار شما قرار داده می شود، ممکن است آدرس IP  نسبت به قبل متفاوت باشد.
هر يک از سرويس دهندگان ، سرويس های خود را از طريق پورت های مشخصی انجام می دهند. مثلا" در صورتيکه بر روی يک ماشين ، سرويس دهندگان وب و FTP مستقر شده باشند ، سرويس  دهنده وب معمولا" از پورت  80 و سرويس دهنده FTP از پورت 21 استفاده می نمايند.  در چنين حالتی سرويس گيرندگان از خدمات يک سرويس خاص که دارای يک آدرس IP و يک شماره پورت منخصر بفرد است ، استفاده می نمايند.  زمانيکه سرويس گيرنده ، از طريق  يک پورت خاص به يک سرويس متصل می گردد ، به منظور استفاده از سرويس مورد نظر، از يک پروتکل خاص استفاده خواهد شد.. پروتکل ها اغلب بصورت متنی بوده و نحوه مکالمه بين سرويس گيرنده و سرويس دهنده را تبين می نمايند. سرويس گيرنده وب و سرويس دهنده وب از پروتکل HTTP)Hypertext Transfer Protocol) برای برقراری مکالمه اطلاعاتی  بين خود، استفاده می نمايند.
شبکه ها ، روترها ، NAPs ، ISPs ، سرويس دهندگان DNS  و سرويس دهندگان قدرتمند، همگی سهمی در شکل گيری و سرويس دهی بزرگترين شبکه موجود در سطح جهان ( اينترنت ) را برعهده دارند. عناصر فوق در زندگی مدرن امروزی جايگاهی ويژه دارند. بدون وجود آنها ، اينترنتی وجود نخواهد داشت و بدون وجود اينترنت ، زندگی امروز بشريت را تعريفی ديگر لازم است !

 

 

پست الکترونيکی

پست الکترونيکی

شهروندان اينترنت روزانه ميليون ها نامه الکترونيکی را برای يکديگر ارسال می نمايند. مبادله نامه های  الکترونيکی يکی از اولين سرويس های اينترنت محسوب شده و امروزه از آن به عنوان يک ابزار ارتباطی قدرتمند استفاده می گردد . در زمان ارسال يک نامه الکترونيکی ، فرآيند گسترده و مسيری طولانی طی خواهد شد.

يک پيام E-Mail
اولين پيام ارسال شده توسط نامه الکترونيکی در سال 1971 توسط مهندسی با نام "Ray Tomlinson" انجام شده است . قبل از تحقق رويداد فوق ، صرفا" امکان ارسال پيام برای کاربران موجود بر روی يک کامپيوتر ميسر بود. پيام ارسالی توسط Tomlinson  قابليت ارسال پيام به ساير ماشين های موجود بر روی اينترنت  با استفاده از علامت "@" به منظور مشخص نمودن ماشين دريافت کننده بود.  E-Mail ، يک پيام متنی ساده است که برای گيرنده پيام ارسال می گردد. نامه های الکنترونيکی در ابتدا و هم اينک اغلب بصورت متن های کوتاه می باشند. در برخی موارد ممکن است ، فرستندگان نامه های الکترونيکی با افزودن "ضمائم " ، حجم يک نامه الکترونيکی را افزايش دهند.

سرويس گيرندگان E-mail
به منظور مشاهده نامه های الکترونيکی دريافت شده ،  می بايست از برنامه های سرويس گيرنده نامه های الکترونيکی استفاده کرد.  برخی از کاربران  از برنامه معروف outlook و يا outlook express شرکت مايکروسافت ، Eudora و يا Pegasus بمنطور مشاهده نامه های الکترونيکی استفاده می نمايند.  افراديکه از خدمات پست الکترونيکی رايگان نظير Hotmail و يا Yahoo استفاده می نمايند ، از يک برنامه سرويس گيرنده که بصورت يک صفحه وب نمايش داده می شود ، استفاده می نمايند. برنامه های سرويس گيرنده صرفنظر از نوع خود ، دارای وظايف زير می باشند :

• نمايش ليست تمام پيام های موجود در صندوق پستی از طريق " عناوين پيام ها " . عنوان يک پيام مشخص کننده فرستنده ، موضوع ، تاريخ و زمان و اندازه پيام است .

• امکان انتخاب يک پيام از طريق عنوان آن فراهم شده ومطالعه محتويات پيام

• امکان ايجاد پيام های جديد و ارسال آنها وجود خواهد داشت . برای ارسال يک پيام می بايست آدرس گيرنده ، موضوع پيام را مشخص و در ادامه محتويات پيام را تايپ کرد. 

• اکثر برنامه های سرويس گيرنده پيام های الکترونيکی امکان اضافه کردن ضمائم به يک پيام را نيز فراهم می آورند. برنامه های فوق همچنين امکان ذخيره کردن ضمائم موجود در پيام های دريافت شده را نيز دارا می باشند.

يک سرويس دهنده ساده پست الکترونيکی
به منظور ارسال يک نامه الکترونيکی ، برنامه سرويس گيرنده موجود می بايست به يک سرويس دهنده پست الکترونيکی مرتبط گردد. برخی از ماشين های موجود بر روی اينترنت با نصب نرم افزارهای لازم بعنوان " سرويس دهنده " در شبکه ايفای وظيفه می نمايند. سرويس دهنده وب ، سرويس دهنده telnet ، سرويس دهنده Ftp و سرويس دهنده پست الکترونيکی ، نمونه هائی از سرويس دهندگان موجود در اينترنت می باشند. ميليون ها سرويس دهنده بر روی اينترنت به ارائه خدمات و سرويس های مورد نظر به سرويس گيرندگان فعاليت می نمايند. برنامه های نصب شده بر روی سرويس دهندگان بصورت شبانه روزی در حالت  اجراء بوده و به پورت های خاصی گوش فرا می دهند. اين نوع برنامه ها در انتظار ارتباط ساير برنامه ها ( سرويس گيرندگان) از طريق پورت مربوطه می باشند. يک برنامه سرويس دهنده پست الکترونيکی در ساده ترين ( حالت آموزشی ) حالت بصورت زير عمل می نمايد:

• هر شخص بر روی سرويس دهنده دارای يک Account به منظور ارسال و دريافت نامه الکترونيکی است .

• برای هر يک از افراديکه دارای Account می باشند ، يک فايل ساده متنی در فولدر مورد نظر ذخيره می گردد.  

• افراديکه تمايل به ارسال نامه الکترونيکی برای شخص بخصوصی را داشته باشند ، می بايست يک پيام متنی را با استفاده از يک برنامه سرويس گيرنده ارسال نمايند. پس از آماده نمون پيام ، با فشردن دکمه "ارسال" ، پيام مورد نظر برای گيرنده ارسال خواهد شد. در اين حالت برنامه سرويس گيرنده با برنامه سرويس دهنده ارتباط برقرار و پيام حاوی آدرس فرستنده ، گيرنده و محتويات مورد نظر را برای سرويس دهنده مورد نظر ارسال می نمايد.

• سرويس دهنده ممکن است اطلاعات دريافت شده را با يک فرمت مناسب به انتهای فايل متنی که برای هر فرد با نام Account وی ايجاد شده ، اضافه می نمايد.

• سرويس دهنده ممکن است اطلاعات ديگر نظير : زمان و تاريخ دريافت پيام را نيز ذخيره نمايد. در صورت ارسال نامه های الکترونيکی ديگر برای يک گيرنده خاص ، سرويس دهنده  پيام های دريافت شده را به انتهای فايل متنی ( حاوی پيام های مربوطه) اضافه می نمايد. گيرنده پيام های الکترونيکی از برنامه سرويس گيرنده خود به منظور دريافت و مشاهده نامه های الکترونيکی استفاده می نمايد :"

• برنامه سرويس گيرنده از سرويس دهنده می خواهد که يک نسخه از فايل متنی مربوط به شخص گيرنده را ارسال نمايد. 

• برنامه سرويس گيرنده از سرويس دهنده می خواهد که محتويات فايل متنی را حذف نمايد.

• برنامه سرويس گيرنده قادر به ذخيره سازی فايل متنی حاوی پيام ها بر روی کامپيوتر خود است .

• در فايل متنی ذخيره شده بدنبال خطوطی باشد که با عنوان " از : " وجود دارند.  

• برنامه سرويس گيرنده قادر به نمايش ليست تمام پيام ها بر اساس عناوين مربوطه است .

مثال فوق صرفا" يک سيستم بسيار ساده ارسال و دريافت پست الکترونيکی را نشان می داد. در ادامه به بررسی يک سيستم واقعی پست الکترونيکی خواهيم پرداخت .

سيستم پست الکترونيکی واقعی
سيستم واقعی پست الکترونيکی دارای دو سرويس دهنده متفاوت بوده که بر روی يک ماشين اجراء می گردند. يکی از سرويس دهندگان ، سرويس دهنده SMTP)Simple Mail Transfer Protocol) بوده و مستوليت  پيام های ارسالی ( خروج ) نامه های الکترونيکی، را برعهده دارد. سرويس دهنده دوم ، POP3)Post office Protocol) ناميده شده و مسدوليت پيام های دريافتی ( ورود )  را برعهده دارد. شکل زير جايگاه هر يک از سرويس دهندگان اشاره شده را نشان می دهد.

سرويس دهنده SMTP به پورت 25 و سرويس دهنده POP3 به پورت 110 گوش خواهند داد.

سرويس دهنده SMTP
زمانيکه از طريق سرويس گيرنده خود اقدام به ارسال نامه الکترونيکی می نمائيد ، برنامه سرويس گيرنده با سرويس دهنده SMTP به منظور ارسال نامه های الکترونيکی ، ارتباط برقرار می نمايد. سرويس دهنده SMTP موجود ، ممکن است با ساير سرويس دهندگان SMTP به منظور ارسال ( توزيع ) نامه الکترونيکی ارتباط برقرار نمايد. شکل زير نحوه عملکرد سرويس دهنده فوق را نشان می دهد.

کاربران به منظور ارسال نامه الکترونيکی توسط برنامه سرويس گيرنده ، می بايست تنظيمات لازم را انجام دهند. فرض کنيد آدرس پست الکترونيکی شما [e-mail]  باشد ، در زمان تنظيم پارامترهای برنامه سرويس گيرنده ( بعنوان مثال: Outlook) ، نام سرويس دهنده پست الکترونيکی می بايست مشخص گردد ( فرض کنيد نام سرويس دهنده پست الکترونيکی mail.test.com باشد ) . پس از آماده نمودن نامه الکترونيکی و فشردن دکمه "ارسال"  ، عمليات زير انجام خواهد شد :

• برنامه Outlook express ، با سرويس دهنده SMTP موجود در mail.test1.com از طريق پورت 25 ، ارتباط برقرار می نمايد. 

• برنامه Outlook Express با سرويس دهنده SMTP مکالمه ای را برقرارو به سرويس دهنده SMTP ، آدرس های فرستنده و گيرنده و محتويات پيام را اعلان می نمايد.

• سرويس دهنده SMTP آدرس گيرنده ( بعنوان مثال [e-mail] ) را به دو بخش مجزا تقسيم می نمايد :
  -  نام دريافت کننده (Reza)  
  - نام حوزه (test1.com)  

• در صورتيکه  گيرنده پيام  دارای  صندوق پستی بر روی همان سرويس دهنده باشد ، سرويس دهنده SMTP پيام دريافت شده را بسادگی در اختيار سرويس دهنده POP3 قرار خواهد داد. در اين زمينه از برنامه ای با نام "Delivery agent" ( آژانس توزيع ) استفاده می گردد. در صورتيکه گيرنده پيام بر روی حوزه ای ديگر باشد ، سرويس دهنده SMTP نيازمند برقراری ارتباط با حوزه مربوطه است .

• سرويس دهنده  SMTP ، با DNS مربوط ارتباط و از او می خواهد که آدرس IP مربوط به سرويس دهنده SMTP حوزه مربوطه را به اطلاع وی برساند. ( فرض اين است که گيرنده پيام دارای صندوق پستی بر روی همان کامپيوتر فرستنده نيست ). در ادامه DNS ، آدرس ( و يا آدرس های )  IP  مربوط به سرويس دهنده ( سرويس دهندگان ) SMTP مربوط به حوزه مربوطه را اعلام می نمايد.

• سرويس دهنده موجود در حوزه Test1.com با سرويس دهنده موجود در حوزه Test2.com از طريق پورت 25 ، ارتباط برقرار می نمايد. سرويس دهنده  SMTP موجود در حوزه Test2.com ، پيام ارسالی را دريافت و آن را در صندوق پستی مربوط به گيرنده قرار خواهد داد.

در صورتيکه سرويس دهنده موجود در حوزه Test1.com قادر به برقراری ارتباط با سرويس دهنده SMTP موجود در حوزه Test2.com نگردد ، پيام مورد نظر در محلی خاص در نوبت قرار می گيرد. سريس دهنده  SMTP در اکثر ماشين ها از برنامه ای با نام Sendmail برای ارسال واقعی يک پيام الکترونيکی استفاده نموده و برای پيام های موجود در صف ، از صفی با نام sendmail queue استفاده می گردد. برنامه Sendmail بصورت ادواری( تکراری) سعی در ارسال مجدد پيام های موجود در صف می نمايد . مثلا" ممکن است هر 15 دقيقه يکبار تلاش مجدد خود برای ارسال را انجام دهد. پس از گذشت چهار ساعت برای ارسال کننده نامه الکترونيکی ، پيامی مبنی بر وجود اشکال در ارسال نامه ، فرستاده می شود. پس از پنج روز ، اکثر برنامه های پيکربندی Sendmail پيامی مبنی بر عدم موفقيت در توزيع پيام  را برای ارسال می دارند.
مبادله اطلاعاتی بين سرويس گيرنده پست الکترونيکی و سرويس دهنده SMTP با استفاده از يک زبان ساده متنی و خوانا، با يکديگر ارتباط برقرار می نمايند. در ابتدا برنامه سرويس گيرنده  خود را معرفی ، آدرس فرستنده و گيرنده و محتويات پيام را مشخص خواهد کرد. ( با استفاده از برنامه telnet می توان با سرويس دهنده پست الکترونيکی و از طريق پورت 25 ارتباط برقرار کرد).سرويس دهنده SMTP از دستورات ساده ای نظير HELLO,MAIL,RCPT,DATA و ... استفاده می نمايد. 

• HELLO. معرفی برنامه سرويس گيرنده

• EHLO . معرفی سرويس گيرنده و درخواست حالت توسه يافته

• MAIL FROM. مشخص کردن فرستنده

• RCPT TO . مشخص کردن گيرنده

• DATA . محتويات پيام را مشخص می کند.

• RESET . برای Reset نمودن استفاده می شود.

• QUIT . ارتباط را قطع می نمايد.

• HELP . در رابطه با دستورات توضيحات لازم را ارائه می نمايد.

سرويس دهنده POP3
زمانيکه با استفاده از برنامه سرويس گيرنده  ، صندوق پستی خود را به منظور دريافت نامه های الکترونيکی بررسی می نمائيد ، برنامه فوق با سرويس دهنده POP3 از طريق پورت 110 ارتباط برقرار می نمايد. سرويس دهنده POP3 به يک نام Account و رمز عبور نياز دارد. پس از تاييد اعتبار و مجوز شما ، سرويس دهنده POP3 فايل های مربوطه  را فعال و امکان دستيابی به آنان را فراهم می نمايد.

 سرويس دهنده POP3 از مجموعه دستورات متنی ساده ای ،   استفاده می نمايد :

• USER ID . برای ورود user id استفاده می شود.

• PASS . برای ورود رمز عبور استفاده می شود.

• QUIT . برای قطع ارتباط با سرويس دهنده POP3 استفاده می گردد.

• LIST . ليست پيامها بهمراه اندازه آنها را نشان خواهد داد.

• RETR . برای بازيابی يک پيام استفاده می شود.

• DELE . برای حذف يک پيام استفاده می گردد.

• TOP . برای نشان دادن X خط ابتدای پيام استفاده می شود.

برنامه سرويس گيرنده پست الکترونيکی با سرويس دهنده POP3 ارتباط و مجموعه ای از دستورات فوق را به منظور انتقال نسخه هائی از پيام های الکترونيکی بر روی ماشين شما ، انجام می دهد.

ضمائم
برنامه سرويس گيرنده پست الکترونيکی امکان افزودن ضمائم به نامه های الکترونيکی را فراهم می نمايد.برنامه فوق همچنين امکان ذخيره نمودن ضمائم همراه يک نامه الکترونيکی را نيز بوجود می آورد .  ضمائم  يک نامه الکترونيکی می تواند شامل : يک نامه تايپ شده با واژه پرداز ، يک فرم صفحه گسترده ، فايل های صدا ، فايل های گرافيک و يا برنامه های نرم افزاری باشد. معمولا" فايل های ضمائم بصورت متن نمی باشند. ( در صورتيکه اطلاعات ضمائم بصورت متنی باشند ، می توان آنها را در بخش محتويات يک نامه الکترونيکی مستقر کرد).